Categorieën
Actualiteit Literatuur Therapie tip

CARE-model uitgelegd en onderbouwd

Een leestip! In december 2024 heeft The Arthur M. Blank Center for Stuttering Education and Research alles wat zij onderzocht hebben en weten over therapie samengevat. Er is 20 jaar van onderzoek -en vooral!- praktijkervaring gebundeld tot één artikel. Ze willen hierin laten zien dat er een alternatief is voor stottermodificatie en fluency shaping therapie. Ze beargumenteren vanuit een enorme hoeveelheid kennis waarom we kunnen nadenken over het aanbieden van een alternatief dat neurodiversiteit bekrachtigt.

De auteurs, Courtney Byrd, Geoff Coalson en Ed Conture, vatten hun artikel als volgt samen:

Het doel van dit artikel is om een therapietheorie voor stotteren te presenteren, samen met de bijbehorende aannames en bevindingen uit gerelateerde empirische studies. Specifiek stellen we het Blank Center CARE™ Model van Behandeling (CT) voor stotteren voor, dat verschilt van het huidige, veelgebruikte vloeiendheidsmodel van behandeling (FT). Het CT weerspiegelt de overtuiging van de auteurs dat er behoefte is om af te stappen van behandelingen die gericht zijn op vloeiendheid of ogenschijnlijk validistisch zijn (d.w.z. elke aanpak die probeert een beperking te veranderen, genezen of “repareren”).

De auteurs pleiten voor een verschuiving naar een behandeltheorie die gericht is op het welzijn van de gehele persoon en stottertherapie benadert buiten het kader van vloeiendheidsvorming en stottermodificatie. Ter ondersteuning van deze overwegingen biedt dit artikel voorlopige bevindingen uit zowel niet-klinische als klinische studies naar het gebruik van het CT bij kinderen en volwassenen. Hoewel voorlopig, lijken deze bevindingen empirische steun te bieden aan de overtuiging van de auteurs dat de behandeling van stotteren moet veranderen.

Kort gezegd, een verandering in de tijdgeest rondom de behandeling van stotteren kan bijdragen aan een bijbehorende paradigmaverschuiving van FT naar CT bij het behandelen van stotteren bij kinderen en volwassenen.

https://www.frontiersin.org/journals/psychology/articles/10.3389/fpsyg.2024.1488328/full

Categorieën
Actualiteit In de media Micro-aggression Therapie tip TV-programma

Hoofdzaken met Jens

Jens nam deel aan ‘Hoofdzaken’, het TV-programma op Zapp! Het programma waarin kinderen hun gevoelens en verhalen vertellen, terwijl ze een knipbeurt krijgen bij Kapper Marko. Wij kennen Jens al langer want hij nam deel aan verschillende stotterkampen.

Jens is een wandelend reclamebord voor stotteren en een rolmodel voor anderen die stotteren. Als hij stottert dan kijkt hij gewoon recht in de camera! Hoeveel mensen kunnen dat? Hij vertelt over rappen, dat vindt hij te gek en kan hij ook erg goed (zoals hij laat zien aan kapper Marko).

Ook laat het programma heel goed zien waar mensen die stotteren zo vaak tegenaan lopen: micro-aggressions. Jens krijgt namelijk de tip rapper te worden, want dan stottert hij niet. Dergelijk adviezen zijn vaak heel goedbedoeld. Maar ze zijn ook naar. Want niet stotteren is blijkbaar beter. Alleen… als je iemand bent die stottert dan stotter je als je praat. Hoe Jens terugkomt op die micro-aggression is geweldig: “neuh, ik word kok”. Vooral de mate van desinteresse in de non-verbale communicatie op de “goede tip” hoe minder te stotteren is geweldig! Je zou willen dat iedereen die stottert zo zou (kunnen) reageren!

Wat een held die Jens! Erg tof om met cliënten naar te kijken en te bespreken hoe je omgaat met goedbedoelde tips die eigenlijk micro-aggressions zijn. Jens geeft een goed voorbeeld. Meer opties zijn natuurlijk mogelijk; interessant om met een cliënt te bespreken nadat je de aflevering hebt bekeken!

Kijk de aflevering hier terug:

https://www.zapp.nl/programmas/hoofdzaken/gemist/VPWON_1357850

Categorieën
Actualiteit Kunst Therapie tip

Tentoonstelling: Wouldn’t you rather talk like us?

Mooie titel voor een waardevolle tentoonstelling waar stotteren en de link tussen stotteren en de vloeiendheidswereld centraal staat. De kunstenaars achter de expositie zijn Conor Foran en Paul Aston. In een serie portretten met olieverf laat Aston mensen midden in een stotter zien. De schilderijen laten een positief aspect van het stotteren op het leven van deze mensen zien. Foran laat in zijn werken poëzie, taal en typografie over stotteren tot leven komen.

Stotteren verwerkt tot kunst is vaker gebeurd en in diverse vormen. Dikwijls laat het zien hoe moeilijk stotteren kan zijn, welke (negatieve) impact het kan hebben op iemand leven. Deze tentoonstelling gaat juist over pride en het deel van iemands identiteit gevormd door stotteren. De kunstenaars willen een bekrachtiging van stotteren laten zien. Uiteraard ontbreekt de stuttering pride flag ook niet (ontwerp van Foran).

De tentoonstelling is gedurende twee weken te zien in het centrum van Londen bij de City Lit Gallery. 13 December sluit het weer.

Ook als je er niet bij kan zijn, zet deze video-impressie mogelijk al aan tot nadenken… over de norm van vloeiendheid in spreken, over hoe spreken voor een ander is en over het belang van beelden en symbolen.

Als een therapeut een kind dat stotter vertel dat er meer mensen zijn die stotteren is er vaak al opluchting ‘het ligt niet aan mij’. Als het kind andere kinderen ziet en hoort is er herkenning ‘hé die praat ook zo!’. Als ze horen over het bestaan van de stottervlag gaan de ogen glunderend wijd open: ‘echt!??’ Erkenning en bekrachtiging: stotteren is een manier van spreken.

https://www.facebook.com/reel/1095115425081607

https://stamma.org/news/art-exhibition-wouldnt-you-rather-talk-us