Mooie titel voor een waardevolle tentoonstelling waar stotteren en de link tussen stotteren en de vloeiendheidswereld centraal staat. De kunstenaars achter de expositie zijn Conor Foran en Paul Aston. In een serie portretten met olieverf laat Aston mensen midden in een stotter zien. De schilderijen laten een positief aspect van het stotteren op het leven van deze mensen zien. Foran laat in zijn werken poëzie, taal en typografie over stotteren tot leven komen.
Stotteren verwerkt tot kunst is vaker gebeurd en in diverse vormen. Dikwijls laat het zien hoe moeilijk stotteren kan zijn, welke (negatieve) impact het kan hebben op iemand leven. Deze tentoonstelling gaat juist over pride en het deel van iemands identiteit gevormd door stotteren. De kunstenaars willen een bekrachtiging van stotteren laten zien. Uiteraard ontbreekt de stuttering pride flag ook niet (ontwerp van Foran).
De tentoonstelling is gedurende twee weken te zien in het centrum van Londen bij de City Lit Gallery. 13 December sluit het weer.
Ook als je er niet bij kan zijn, zet deze video-impressie mogelijk al aan tot nadenken… over de norm van vloeiendheid in spreken, over hoe spreken voor een ander is en over het belang van beelden en symbolen.
Als een therapeut een kind dat stotter vertel dat er meer mensen zijn die stotteren is er vaak al opluchting ‘het ligt niet aan mij’. Als het kind andere kinderen ziet en hoort is er herkenning ‘hé die praat ook zo!’. Als ze horen over het bestaan van de stottervlag gaan de ogen glunderend wijd open: ‘echt!??’ Erkenning en bekrachtiging: stotteren is een manier van spreken.
https://www.facebook.com/reel/1095115425081607
https://stamma.org/news/art-exhibition-wouldnt-you-rather-talk-us